pl.mpmn-digital.com
Nowe przepisy

Ferran Adrià oddalił pozew

Ferran Adrià oddalił pozew


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.


Sąd Okręgowy w Barcelonie numer dwa oddalił pozew złożony przez synów Miquela Horty i Almaraza, byłego inwestora w słynnej restauracji elBulli na hiszpańskim wybrzeżu Costa Brava, przeciwko właścicielom restauracji, Ferranowi Adrii i Juli Soler. Spadkobiercy Horty twierdzili, że restauratorzy oszukali ich ojca, kiedy wykupili jego inwestycję, ale sąd nie mógł uzasadnić ich argumentów.

Horta została kiedyś opisana jako „ekscentryczny marksistowski milioner”. W latach 80. i 90. inwestował we wszystko, od Futbol Club Barcelona po partie komunistyczne i socjalistyczne w rodzinnej Katalonii, a także sfinansował wydawnictwo Editorial Antártida/Empùries. Jego kolega marksista, barceloński powieściopisarz i pisarz kulinarny Manuel Vázquez Montalbán, przedstawił Hortę obiecującemu młodemu kucharzowi z miejsca o nazwie elBulli na Costa Brava, Fernando Adrià, który chciał wydać książkę kucharską. Wynik, El Sabor del Mediterraneo — The Flavour of the Mediterranean — niewiele się sprzedawał, gdy został opublikowany w 1993 roku, ale ostatecznie wywarł wpływ na szefów kuchni w całej Hiszpanii i poza nią, i pomógł wyrobić imię Adrii. A skoro już o tym mowa, nagłówkiem książki po raz pierwszy określił się jako Ferran, katalońska wersja Fernando, imieniem, którym został ochrzczony.

W następnym roku Adrià i jego partner biznesowy i współrestaurator Juli Soler napotkali problem: niedawno kupili część biznesową swojej restauracji — ale nie ziemię ani budynki — od jej założycieli, dr i pani. Schillinga i zainwestował dużo pieniędzy w stworzenie nowej kuchni. Schillingowie zawsze im mówili, że przekażą im tę posiadłość, gdy zdecydują się przejść na emeryturę — ​​ale kiedy nadszedł ten czas, zmienili zdanie. Adrià i Soler będą musieli sami kupić ziemię i budynki, powiedział dr Schilling, albo sprzedałby je komuś innemu. Obaj nie czuli, że mogą odejść z tego miejsca, po prostu zainwestowali w to tyle, ale nie mieli kapitału. Potem pomyśleli o Miquelu Horcie.

„Poszliśmy do Miquela i złożyliśmy mu propozycję”, powiedział mi kiedyś Adrià, „że weźmie udział w naszym projekcie jako partner. Od razu się zgodził. Był naszym „Mr. Humane”. Bardzo nam pomógł." Kupili ziemię i budynki, a elBulli kontynuował swój rozwój, stając się najbardziej wpływową restauracją końca XX wieku i później.

Niestety transakcja z Hortą zakończyła się źle. Według Adrii, w momencie, gdy dokonał inwestycji, firma miała wartość netto około 250 milionów peset, a on i Soler zaoferowali Horcie 20-procentowy udział za 50 milionów — około 300 000 euro lub 400 000 dolarów. Do 2005 roku wartość elBulli wzrosła czterokrotnie, do około 1 200 000 euro, a za zgodą Horty Adrià i Soler wykupili jego udziały za 20 procent tej kwoty. Wszystko wydawało się być w porządku do 2008 roku. Horta zachorował na postępującą chorobę psychiczną, a w 2008 roku jego synowie ogłosili, że wnoszą pozew przeciwko partnerom elBulli na tej podstawie, że akcje ich ojca były warte 20 razy więcej niż on sam. zapłacili i że wykorzystali stan Horty, by wyłudzić mu to, co mu się należało.

Kiedy zapytałem Adrię o akcję kilka lat temu, odpowiedział tylko, że „Cała sytuacja jest bardzo skomplikowana”, dodając, że od lat nie miał kontaktu z Hortą. Brzmiał smutno z powodu tego faktu. Zawsze utrzymywał, że kiedy kończył swoje interesy z Hortą, nie miał pojęcia, że ​​ten człowiek był chory, i wielokrotnie powtarzał, że Horta pytał wówczas swoich doradców, czy kontynuować wykup, a oni zachęcił go do powiedzenia „tak”.

Adria. którego Fundacja elBulli ma otworzyć wiosną tego roku miejsce, w którym kiedyś mieściła się restauracja, wyraziła satysfakcję z powodu oddalenia pozwu. „Dobrze jest móc to zacząć”, powiedział dziennikarzom, „bez konieczności patrzenia w przeszłość”. Tymczasem synowie Horty zapowiedzieli, że złożą odwołanie od decyzji.


&aposCiekawe Q+A z Ferranem Adrià

Kiedy innowacyjny szef kuchni Ferran Adrià zamknął swoją przełomową restaurację El Bulli w lipcu 2011 r. i powiedział, że zamieni przestrzeń w amorficzną Fundację El Bulli, świat kulinarny, szczerze mówiąc, przerażony—, zwłaszcza ci, którzy nigdy nie byli w stanie doświadczyć tam posiłku. Adrià uwielbia zaskakiwać, a ostatnio podczas pięciomiejskiej trasy promującej jego niezwykły siedmiotomowy elBulli 2005-2011 (Phaidon, 625 dolarów), w końcu ujawnił swoje wielkie plany dotyczące nadchodzącego centrum szkoleniowego i badawczego.

Zlokalizowana na terenie jego dawnej restauracji w Roses w Hiszpanii, Fundacja El Bulli będzie składać się z trzech części: przestrzeni wystawienniczej El Bulli 1846, laboratorium El Bulli DNA, które będzie warsztatami dla 40 osób z całego świata, w tym kucharze, architekci i dziennikarze oraz Bullipedia, ambitna encyklopedia gastronomii.

Jak pokazały nasze wcześniejsze wywiady z szefem kuchni, Adrià&a może intensywnie przesuwać granice tego, czym może być jedzenie, ale mimo wszystkich swoich innowacji myśli o sobie jak o zwykłym facecie.

„Ludzie myślą, że jestem ekstrawagancki, ale naprawdę jestem normalną osobą” – mówi. Jestem żonaty bez dzieci. Moja żona jest cudowna, cudowna. Oddzielam pracę od mojego życia. To wszystko jedno. Ale są aspekty mojego życia osobistego, które nie są publiczne. Nigdy nie zrobiłem zdjęcia w moim domu do publikacji. Chodzę do kina, do teatru, czytam gazetę: jestem normalny. Zawsze mówimy, że ludzie, którzy pracowali w El Bulli, byli zwykłymi ludźmi, którzy robili niezwykłe rzeczy”.

Rozmawialiśmy z obrazoburczym szefem kuchni w Nowym Jorku, znajdującym się w Muzeum Sztuki Nowoczesnej, o jego obsesji na punkcie lodów, miłości do Las Vegas, przepowiedniach dotyczących kolejnych miejsc kulinarnych i kluczach do szczęścia.

Aby przełamać lody z szefem kuchni, poprosiliśmy go o narysowanie ulubionego śniadania.

Ferran Adrià: To bardzo kreatywny sposób na rozpoczęcie rozmowy kwalifikacyjnej i przeprowadzam wiele wywiadów. To ustawia cię do przeprowadzenia wywiadu w innym nastroju. Bardzo źle rysuję.

Epickie: Który talent najbardziej chciałbyś mieć, który posiadasz?

FA: Mówić po angielsku. [Śmieje się] Ale mam w życiu filozofię, że to, co możesz zmienić, nie martw się. Mogę poświęcić się gotowaniu i wszystkim, co robię, albo mogę poświęcić się nauce angielskiego i lepiej dla społeczeństwa, że ​​skupię się na gotowaniu.

Epi: Czy było coś, o czym myślałeś, że chcesz zrobić, zanim zacząłeś gotować?

FA: Jak wszystkie dzieci w Hiszpanii, chciałem zostać piłkarzem. Jedną z rzeczy, które w pewnym sensie naznaczyły moją karierę, jest to, że nigdy nie chciałem być szefem kuchni. Lubiłem jeść lub gotować i to coś, co towarzyszyło mi przez całą moją karierę. Wielu młodych szefów kuchni wysokiego szczebla chciało zostać szefami kuchni, gdy byli mali. Nigdy nie miałem takiego pragnienia. Gotowanie było sposobem na zadawanie pytań i zadawanie sobie pytania, dlaczego wszystko było tak, jak było.

Epi: Jakiego jedzenia najbardziej teraz pragniesz?

FA: Ogólnie uwielbiam jeździć do Japonii, ponieważ minęło trochę czasu, odkąd tam byłem. Ale chcę zjeść coś, co istnieje. Dla mnie moim największym celem w kuchni jest polubienie dania u kreatywnego oraz poziom emocjonalny. Jak możesz sobie wyobrazić, zaskakiwanie mnie jest bardzo trudne, więc kiedy ktoś zaskakuje mnie swoim jedzeniem, to dzieje się to wtedy, gdy się ruszam. Danie, które pomogłoby mi w pewnym stopniu zmienić sposób, w jaki rozumiem gotowanie i to jest to, co bym kochał.

Epi: O jakich osobistych dziwactwach dokucza Ci Twój zespół?

FA: Nie może mój zespół. Jestem częścią zespołu. Za bardzo mnie dokuczają, ponieważ jestem bardzo poważny, kiedy pracuję. Nie ma czasu na żarty, ale mamy zespół, w którym każdy ma swoją własną osobowość i wnosi coś do stołu. Kiedy pracujesz z kreatywnym zespołem, mój brat Albert, Oriel Castro, tworzymy trzech bardzo, bardzo różnych ludzi, ale kiedy się spotykamy, to jest cudowne. Sama nie mogłabym zrobić tego, co zrobiliśmy w El Bulli. To byłoby niemożliwe.

Epi: Czy twój brat dokucza ci od dzieciństwa?

FA: Mamy bardzo poważny związek. Bardzo się kochamy, ale profesjonalnie nie żartujemy. Dynamika nieco się zmieniła, ponieważ to on jest odpowiedzialny za restauracje za Tickets, Patka, 41º Experience i Bodega 1900 w Barcelonie. Co najmniej raz w tygodniu chodzę do jednej z jego restauracji, co wywiera na niego dużą presję i poddaję krytyce. To magiczny związek. Jesteśmy braćmi. Dla niego reprezentuję presję. Nikt nie będzie wywierał na niego większej presji niż ja. Doświadczanie restauracji przed i po jest dla mnie interesującym procesem. Wie, kiedy się pojawię i jest to ważne, ponieważ dwa dni wcześniej zespół jest pod bardzo dużą presją. Potem poczuli ulgę następnego dnia.

To, co sprawia, że ​​restauracja jest dobra, to odczuwanie presji. Tutaj, w The Modern dzisiaj, są pod presją i to sprawia, że ​​restauracja jest dobra. Mniej więcej chcą zadowolić mnie i wszystkich tutaj. Jeśli nie ma presji, możesz usiąść i zrelaksować się za bardzo, wiesz?

Epi: Czy jest jakieś jedzenie, na którego punkcie masz obsesję w domu?

FA: Słodycze. Lody. Cukierki żelowe—każdy smak. Gdybym miał to w pamięci i skupił się na tym, mógłbym mieć sorbet z mango, co jest cudowne, ponieważ konsystencja jest bardzo wyjątkowa jak sorbet. Jako lody, lody czekoladowe mogą być niesamowite, ale gorzka pistacja też może być niesamowita. Istnieje włoska marka Amorino, która według mnie produkuje najlepsze komercyjne lody na świecie. To jest tuż obok naszego warsztatu El Bulli Foundation o nazwie El Taller w Barcelonie, więc zawsze tam chodzę i otrzymuję inny smak. Nie proszę o ten sam. Zawsze to zmieniam. A jeśli pojawi się nowy, poproszę o to. Czasami mieszam smaki, ale lody nie są tak dobre, gdy są zmieszane, ponieważ wtedy nie masz pewności, co jesz.

Nie jestem absolutystą z niczym. Różnicuję to, co konsumuję. Na przykład minęły cztery miesiące, odkąd wypiłem ten napój [podnosi kieliszek]: To Cava z Campari, może jak Kir Royale, ale w innej wersji. Mówię „Och, to jest fantastyczne”, ale mam go tylko trzy razy w roku.

Epi: Masz warsztat w Barcelonie i masz wspaniałe zdjęcia w twoim biurze w El Bulli. Czy jest jakiś sekretny pokój, który najbardziej Cię ekscytuje w El Bullifoundation?

FA: Fundacja El Bulli znajduje się w naturalnym parku i zawsze uwielbiałam spacerować po terenie, który jest bezcenny. To piękna lokalizacja fizyczna, a lokalizacja jest naprawdę ważna. Tam zaczyna się historia. Ktoś inny pomyślał, że zamieni ziemię w pole do minigolfa.

To, co jest bardzo interesujące w przypadku projektu El Bulli 1846, to fakt, że zamierzamy go przekazać. Koncepcyjnie już rozumiem, że to już należy do mnie, że będzie należeć do wszystkich. To jest fantastyczne. Robimy to, bo chcemy, ale jednocześnie jest to jak wymiana chipa komputerowego. To może być metafora, ponieważ myślę o tym, jak zostawię to miejsce jako miejsce dla innych ludzi, więc nie myślę już o nim jako o moim.

Epi: Czy jest jedzenie, którego nienawidzisz?

FA: Odkąd byłem małym chłopcem, nienawidziłem zielonej i czerwonej papryki. Lubię ostre papryczki𠅌hiles, ziele angielskie i paprykę𠅊le nie te. Mój ojciec je kochał.

Epi: Czy myślisz o wygodnym jedzeniu z dzieciństwa?

FA: Nie, jest&apost. Jestem bardzo zimny i kliniczny, ponieważ jestem oddany kreatywności i nie myślę o tym w ten sposób. Aby zadowolić ludzi, mogłem opowiedzieć historię, ale w jeden dzień na warsztacie mogłem zjeść i spróbować wszystkich potraw, które moja mama robiła przez całe życie. W moim przypadku myślę, że muszę być bardziej pragmatyczny niż pomysł gotowania babci czy mamy.

Epi: Jakie rodzaje etnicznej żywności są obecnie niedoceniane?

FA: Sukcesy kuchni narodowych są powiązane z sukcesem współczesnej kuchni. Wcześniej nikt nie wiedział, czym jest kuchnia nordycka, dopóki nie stała się współczesną kuchnią autorstwa René Redzepi. René robi nordyckie jedzenie, ale jest bardzo współczesne. Enrique Olvera w Meksyku, to samo. Ludzie szanują meksykańską kuchnię, bo ten pan robi to naprawdę dobrze. Również Gastón Acurio w Limie. Alex Atala w Brazylii. Kolejne kraje, które się zbliżają, to Wietnam, Tajlandia, Indie i kraje arabskie. Mają bardzo ważne kultury. Lepiej tam pojechać, ale jedzenie można poznać z daleka. Możesz być wszędzie.

Epi: Widzieliśmy Cię w Las Vegas𠅌o myślisz o tym mieście?

FA: To jest fantastyczne. Jeździłbym w każdy weekend—no cóż, nie co tydzień𠅊le bywałem często. To miejsce do zabawy, jak park rozrywki dla dorosłych. Lubiłam tam robić wszystko i jest to świetne miejsce na inspirację. Idziesz od hotelu do hotelu, a oni wyglądają jak małe miasta. [Śmieje się.]

Epi: Gdybyś mógł przeczytać czyjeś pamiętnik, kto by to był?

FA: Picassa. Byłoby bardzo ciekawie, bo to poważny, jeden z wielkich twórczych gigantów historii.

Epi: Czy kiedykolwiek był jakiś składnik, który byłeś w stanie opanować i zrezygnowałeś, jak krew lub mózg jagnięcy?

FA: Nie. W rzeczywistości jest odwrotnie. Produkty „proste” to takie, z którymi bardzo trudno zrobić coś kreatywnego. Podobnie jak stek, bardzo trudno jest zrobić coś kreatywnego ze stekiem, ponieważ mamy to wspomnienie, że widzieliśmy go jako stek. Kiedy jesz carpaccio, nie myślisz o tym, że to stek, ale nadal jest to część tego, co wchodzi w stek.

Epi: Jakie jest twoje wyobrażenie o szczęściu?

FA: Być szczęśliwym? Nie da się być szczęśliwym w każdej chwili. Jedną rzeczą, która jest bardzo ważna, jest to, aby nie martwić się o rzeczy, które możesz zmienić. Czasami bardzo trudno jest coś zmienić. Martw się o rzeczy, które Móc reszta. Kiedy ktoś ma na przykład chorego krewnego, możesz zmienić fakt, że ta osoba jest chora. Co ty Móc zmiana polega na tym, że zajęto się nimi właściwie i dobrze. Na poziomie filozoficznym: Don&apost szukaj sukcesu, szukaj szczęścia. Bardzo łatwo jest mi powiedzieć, ponieważ jestem osobą uprzywilejowaną i wcale nie obiektywną, ponieważ przekroczyłem tysiąc razy to, czego szukałem. Jeśli spotykam młodego człowieka, mówię mu, żeby szukał szczęścia. Sukces jest konsekwencją tego procesu. Osoba może powiedzieć: „Och, potrzebuję sukcesu, aby być szczęśliwym”. Ale powiedziałbym, że zrobiłem to w ten sposób. To jest skomplikowane. Najprostszym przykładem tego, jak być szczęśliwym, jest to, że rano, kiedy wstajesz, pierwszą rzeczą, którą zamierzasz zrobić, jest zrobienie kawy lub śniadania, spacer, pójście do pracy, jeśli chcesz to jest prawdziwy znak, że jesteś szczęśliwy. Kiedy budzisz się rano, chcąc zrobić to, co masz zamiar zrobić, to się dzieje, gdy jesteś szczęśliwy.

Epi: Jaki jest twój obecny stan umysłu?

FA: Dobrze. Jestem zawsze bardzo aktywny i zawsze szukam równowagi. Mam problemy z rodziną, problemy zdrowotne z rodzicami, ale tak to wygląda. Fundacja El Bulli ma się naprawdę dobrze i takie życie. Kiedy zrozumiesz, że to życie, tak jest.

Epi: Co najbardziej cenisz w swoich przyjaciołach?

FA: Najbardziej doceniam to, że moi przyjaciele nie przysparzają mi problemów. Kiedy ludzie sprawiają ci problemy, nie są przyjaciółmi. W rzeczywistości pomagasz im rozwiązywać problemy.

Epi: Miałeś dla ciebie tak wielu niesamowitych szefów kuchni. Jaki jest Twój najbardziej pamiętny posiłek?

FA: Wiele z nich jest ikoną tego, co reprezentowały dla mnie w mojej karierze. Najlepsze posiłki w moim życiu pochodzą od ludzi, których najbardziej podziwiam. Pamiętam mityczny posiłek w restauracji Michel Bras&apos, ponieważ jest jednym z szefów kuchni, których podziwiam najbardziej. Byliśmy tak blisko stołu i było tak, jakby odkrył nowy świat.

Pracownik MoMA podchodzi do Adrii, mówi mu, że jest bardzo zainspirowana jego pracą, dziękuje mu i odchodzi.

FA: To jest ważniejsze niż cokolwiek innego. Odżywiam się takimi spotkaniami. Moja kariera dzisiaj przekracza więcej granic niż tylko gotowanie. Trudno to zrozumieć, jeśli żyłeś w ten sposób. Logiczne byłoby, gdyby szef kuchni podszedł i przywitał się ze mną, a kucharze to robią, ale podchodzą do mnie ludzie z różnych środowisk, których nigdy bym się nie spodziewał ani nie wyobrażał. Ktoś, kto pracuje w MoMA, mógłby mnie podziwiać? Jeśli to przeanalizujesz, myślisz, że to ma sens, i to niewiarygodne, że moje życie jest takie.


Lato, czosnek i gazpacho Ferran Adria”

Wszystko zaczęło się w zeszłym tygodniu. Przeglądając Instagram natknęłam się na przepis na gazpacho Ferrana Adrii, zinterpretowany na nowo przez Lucię z L’ultima Fetta. Jeśli nie wiesz, gazpacho to typowa hiszpańska letnia zupa, zrobiona z pomidorów, ogórka, czosnku, cebuli, papryki, oliwy i czerstwego chleba. Wszystko jest mieszane i podawane na zimno.

Zaintrygowała mnie procedura zastosowana przez Adria”. Szef kuchni El Bulli wkłada czosnek do zimnej wody i gotuje przez kilka minut. Następnie opróżnia czosnek i powtarza procedurę jeszcze dwa razy.

Teraz nie mogę się powstrzymać od pytania, dlaczego? Po co gotować czosnek? Prawdopodobnie pozbycie się tego śmierdzącego smaku jest przywilejem czosnku. Ale po co spoglądać od zimnej wody i nie wkładać czosnku bezpośrednio do wrzącej wody? Może rozumiesz, że to pytanie tkwi w mojej głowie od ponad tygodnia i muszę znaleźć odpowiedź )

Ponieważ są małe szanse, że Ferran Adria zatrzyma się na tej stronie i przeczyta ten post, będę musiał zakasać rękawy i znaleźć rozwiązanie.


W tym tygodniu's recenzja książki kucharskiej, postanowiliśmy rzucić okiem na jedną z najnowszych książek z Fajdon, Co to jest gotowanie.

Dla przełomowych szefów kuchni, takich jak Ferran Adrià, gotowanie osiągnęło poziom złożoności, na którym nauka, chemia i technologia przecinają się z ogromną kreatywnością i wyobraźnią. Najnowszy tom Adria', 'Sapiens', zabiera czytelników w fascynującą podróż, aby lepiej zrozumieć związek między rasą ludzką a procesem przygotowywania jedzenia.

Ta książka, wypełniona zdjęciami z legendarnej restauracji elBulli Adria', jego unikalnymi osobistymi szkicami i objaśniającymi diagramami, które są wykorzystywane w jego wykładach, rewolucjonizuje sposób, w jaki patrzymy na to, jak przygotowujemy to, co jemy.

Książka kucharska bez przepisów

Co to jest gotowanie nie jest tradycyjną książką kucharską. W rzeczywistości jest to bliższe bycia książką niż książką kucharską. Bez przepisu trudno być uważanym za książkę kucharską.

Według autorów jest to „kompilacja połączonej wiedzy potrzebnej do odpowiedzi na pytanie: „Czym jest gotowanie?” To książka, która sprawi, że zastanowisz się głębiej nad tym, co jesz, dlaczego gotujesz potrawy, które robisz, co jedzenie cię pociesza i odwrotnie, jakie jedzenie wyprowadza cię z twojej strefy komfortu. W takim przypadku dogłębna eksploracja prostego pytania „co to jest gotowanie” Adrià' będzie miała jeszcze większy oddźwięk.

NS Ferran stara się lepiej zrozumieć ewolucję i relacje między rasą ludzką a procesem przygotowywania jedzenia, zabiera wszystkich w podróż, odkrywając gastronomię od góry do dołu. Od narodzin kuchni, do tego, dlaczego gotujemy, co to znaczy gotować kreatywnie i języka, który przypisujemy gotowaniu.

Spojrzenie od środka na elBullifoundation

Co to jest gotowanie oferuje rzadki wgląd w wewnętrzne działania eksperymentalnej elBullifoundation Adrià', zaśmiecone jej osobistymi pomysłami, szkicami i fotografiami z legendarnej restauracji elBulli, a także objaśniającymi diagramami używanymi w jego wykładach i wystawach.

Ta książka jest propozycją, wezwaniem do unikania dogmatów i projektem, który ma na celu poszerzenie naszego rozumienia i umiejętności podejmowania decyzji, które wchodzą w grę, gdy zastanawiamy się, co i jak gotować. To zaproszenie, percepcja oparta na badaniach, która kwestionuje dotychczasowe poglądy, aby umożliwić ci podjęcie własnej decyzji o tym, czym jest gotowanie.

W ramach kolekcji Bullipedia, Co to jest gotowanie to pierwsza książka elBullifoundation i zespołu Ferrana Adrii na temat gotowania. To jest początek wszystkiego. Początek Sapiens, metodologii Sapiens stosowanej w sektorze fine-diningowym oraz Bullipedii.

Końcowe przemyślenia

Co to jest gotowanie to fascynująca lektura dla wszystkich zainteresowanych charakterem spożywanych przez nas potraw, od entuzjastycznych kucharzy domowych po profesjonalistów kulinarnych. Przeznaczony do klasyki projekt Sapiens rozwiązuje problem braku akademickiego zrozumienia sztuki kulinarnej i wykwintnej kuchni, ustalając metodologię wiedzy i badań.

Streszczenie

Niewątpliwie What Is Cooking stanie się ponadczasową książką, którą szefowie kuchni, edukatorzy kulinarni i entuzjaści gotowania oraz uczniowie Adrii będą chcieli dodać do swoich księgozbiorów.


Skarb El Bulli wyjaśnia tajemnicę i dlaczego to wszystko się skończyło?

Nowy zestaw pudełkowy „El Bulli” jest przytłaczający — siedem tomów, prawie 3000 stron, prawie 40 funtów i cena detaliczna 625 USD. Według wydawcy (i kto będzie się liczył z tym argumentem?) jest 1400 zdjęć, które przedstawiają prawie każde danie serwowane w tej charakterystycznej hiszpańskiej restauracji w latach 2005-2011, kiedy została zamknięta.

Zawiera też ukrytą niespodziankę: wyjaśnienie od szefa kuchni Ferrana Adrii i jego zespołu szokującej decyzji o zamknięciu lokalu.

Jak sam Adria wyjaśnia we wstępnym wideo do książki: „Myślę, że El Bulli 2005-2011 to koniec snu, jakim był El Bulli. a ta książka wyjaśnia, co się stało”.

Jedna z najbardziej znanych i kontrowersyjnych restauracji na świecie, El Bulli, była pionierem tego, co obecnie nazywa się kuchnią modernistyczną. Jest to przekształcenie składników technikami niezwiązanymi z tradycyjnym gotowaniem, w formy i smaki, które tradycyjnie nie są uważane za dania.

Jeśli choć trochę interesujesz się tego rodzaju hipernowoczesną (a nawet postmodernistyczną) kuchnią, prawdopodobnie masz już tę kolekcję na swojej liście życzeń. I pewnie już wiesz, czego się spodziewać, skoro masz na półce wcześniejsze wydania (nagrywające 1983-93, 1994-97, 1998-2002 i 2003-04… miej nadzieję, że to solidna półka).

Fotografia jedzenia jest wykwintna, a wyjaśnienia fascynujące. Tak, są przepisy. Nie, prawdopodobnie nie będziesz ich próbował w domu. Przepis na deser o nazwie po prostu „Mech” z katalogu 2008 liczy trzy strony i zawiera 16 podprzepisów. (Mimo to niektóre z tych podprzepisów są z pewnością dostępne i można je nawet włączyć do stosunkowo ambitnego repertuaru domowego kucharza).

To wszystko fascynujące, ale być może najciekawsze jest wyjaśnienie, ukryte w tomie zatytułowanym „Analiza ewolucyjna, 2005-2011”, dlaczego Adria i jego zespół postanowili zamknąć restaurację u szczytu popularności. To był kulinarny odpowiednik gwiazdy koszykówki Michaela Jordana, która przechodziła na emeryturę u szczytu swojej gry.

Według książki nie było jednego powodu. Był to raczej zbieg kilku czynników – kulinarnych, osobistych i, ponieważ to El Bulli, filozoficznych. Większość z nich była wcześniej zgłaszana indywidualnie, ale połączenie tego wszystkiego w ten sposób stanowi fascynującą lekturę.

Częściowo z nudów. Wydaje się, że od 2005 roku Adria i jego zespół coraz bardziej skupiali się na organizacyjnej części restauracji, nie tylko na wymyślaniu potraw. Innymi słowy, udoskonalenie procesu reprodukcji potraw, a nie inspiracji, która je stworzyła.

„Nadszedł czas, kiedy niewiele zostało rzeczy do poprawy na froncie organizacyjnym, co niosło ze sobą pewną monotonię”.

Jednocześnie oprócz wielu pochwał (o tym miejscu napisano książki, odbyła się wspólna wystawa w Centrum Pompidou w Paryżu oraz powołanie katedry Ferran Adria w Gastronomic Culture and Food Sciences przez Uniwersytet Camilo Jose Cela w Madrycie), były problemy.

Modernistyczna kuchnia ucierpiała z powodu reakcji, szczególnie w Europie, która obejmowała kilka książek i artykułów, w których zarzucano, że techniki i składniki są szkodliwe dla gości. A El Bulli wydawał się być główną atrakcją dla nich wszystkich.

„Wszystko to uświadomiło nam, że w ciągu wielu lat hegemonii El Bulliego było pewne zmęczenie”.

Spadkobiercy jednego z byłych wspólników restauracji wytoczyli również sprawę sądową, twierdząc, że Adria i jego zespół oszukali ich część spadku. (Sprawa została oddalona.)

I, co dziwne, książka przytacza przypadek szwajcarskiego smakosza, który namówił bogatego przyjaciela, by go poparł, gdy próbował zjeść obiad w każdej trzygwiazdkowej restauracji Michelin w ciągu trzech miesięcy. Podobno zniknął z El Bulli po obiedzie (ale przed zapłaceniem czeku).

„Byliśmy bardzo zaniepokojeni, początkowo myśląc, że spotkało go jakieś nieszczęście”. Nie musieli się martwić. Został później zauważony przez Interpol, który wypłacał pieniądze z kilku szwajcarskich banków, „oświadczył, że uwaga mediów, którą otrzymał, wpłynęła na niego psychicznie i że był moment, kiedy nie pamiętał, kim i gdzie jest”.

Być może bardziej chodziło o odejście w 2008 roku Alberta Adrii, brata Ferrana, cukiernika i niezastąpionego członka zespołu od początku działalności restauracji, co wymagało reorganizacji całego zespołu.

To wszystko złożyło się na okres refleksji dla Adrii i jego ówczesnej partnerki biznesowej Juli Soler (która ostatecznie opuściła organizację w 2012 roku z powodów zdrowotnych). „Nic dziwnego, że Ferran i Juli widzieli rzeczy inaczej i mieli różnice zdań, ale w końcu osiągnięto między nimi konsensus i zdecydowano, że wezmą dwa lata wolnego na naukę, odpoczynek i odnowę”.

Zamknięcie restauracji miało nastąpić tylko na dwa lata, a ponowne otwarcie w 2014 roku. To jeszcze się nie wydarzyło, ale Adria jest bardzo zajęta, zakładając wiele przedsięwzięć, w tym Fundację El Bulli i internetową encyklopedię gastronomii o nazwie Bullipedia, która jest nadal w pracach.


Historia

  • Pole do minigolfa zamienione w bar na plaży: Dr Hans Schilling i jego żona Marketta założyli restaurację w 1965 roku. Schilling przewidział przekształcenie posiadłości w pole do minigolfa, ale zamiast tego El Bulli stał się barem na plaży, który serwował napoje i kanapki.
  • Bulli równa się buldog: Marketta była właścicielką kilku buldogów francuskich, a jej pseudonim dla nich brzmiał „bullis”, co zainspirowało nazwę restauracji.
  • Szef kuchni w 25: Ferran Adrià i Christian Lutaud zostali szefami kuchni dopiero w 1984 r., ale w 1987 r. Adrià w młodym wieku 25 lat przejęła wyłączne kierownictwo kuchni. W 1990 r. restauracja otrzymała drugą gwiazdkę Michelin, a w 1997 r. , El Bulli otrzymał trzecią gwiazdkę.

Czytaj dalej, aby uzyskać więcej niezwykłych faktów na temat El Bulli.


Formowanie glinianej płytki szpachlowej obok zdjęcia gotowego naczynia


Peru Sabe – Film Ferrana Adrii i Gastona Acurio

W zeszły poniedziałek zostałem zaproszony na Organizacja Narodów Zjednoczonych w Manhattann, na premierę Gaston Acurio oraz Ferran Adriana‘s film dokumentalny: “Peru Sabe. Kuchnia jako czynnik zmian społecznych,”w reżyserii Jezus Maria Santos. Jeśli jesteś wystarczająco zainteresowany jedzenie czytać blog kulinarny, prawdopodobnie wiesz kto Ferran Adriana jest. Jeśli jesteś wystarczająco zainteresowany kuchnia peruwiańska czytać peruwiański blog kulinarny, pewnie też wiesz kto Gaston Acurio jest.

Ale na wypadek, gdybyś tego nie zrobił, powiem ci krótko. Ferran Adriana jest nikt inny niż najsłynniejszy szef kuchni na świecie, właściciel El Bulli, który został nagrodzony 3 Gwiazdki Michelini nazwany najlepsza restauracja na świecie? rekord 5 razy. Został nazwany jednym z 100 najbardziej wpływowych ludzi na świecie za pomocą Czasopismo. Gastona Acurio, z drugiej strony może nie być najsłynniejszy szef kuchni na świecie, ale jest bezsprzecznie Najsłynniejszy szef kuchni Peru’ i osobowości. Ma 31 restauracje w 12 krajach i został ogłoszony “najsłynniejszy szef kuchni, o którym nigdy nie słyszałeś” na początku 2011 roku. Do tej pory ostatnia część tego zdania nie jest już tak prawdziwa.

Jak peruwiański, a bloger kulinarnyi po prostu jako jedzenie kochanie, byłam niezmiernie podekscytowana obecnością na premierze ich film, co jest wysiłkiem do wykonania kuchnia peruwiańska lepiej znany światu, nie tylko ze względu na to, jak wspaniały, różnorodny, a jednocześnie niezbadany, ale także z potężnych rewolucja społeczna w ciągu ostatnich kilku lat przewodziła w naszym kraju. NS Acurio wyjaśnił bardzo dobrze podczas rundy pytań i odpowiedzi, dorastaliśmy w kraju, o którym uczono, że nie ma dużej wartości, ale ostatnio zaczęło się to dramatycznie zmieniać i zgadnij, co za tym stoi? Nikt inny niż jedzenie, najbardziej podstawowe z naszych codziennych potrzeb i naszych tradycji.

Idea film to nie tylko pochwała Peru, ale żeby dać przykład innym krajom z uśpionymi zasobami, które można wykorzystać do poprawy nieograniczonej liczby istnień i całkowitej zmiany nastawienia ludzi.

“Jako zjawisko społeczne, kuchnia peruwiańska jest wyjątkowa na świecie, ale może być przykładem dla innych krajów,” powiedział Ferran Adria. “Podróżując po różnych regionach Peru, aby nakręcić ten film, odkryłem niesamowitą różnorodność biologiczną tego kraju i innowacyjny potencjał jego kuchni. Pomaga to stworzyć nową rzeczywistość społeczną.”

ten impreza koktailowa był pięknie postawiony w namiocie z widokiem na rzekę, a było ich kilka cebicze słupy gdzie stałem całą noc, upewniając się, że nie przegapię kolejnej rundy wyśmienitych świeżych potraw? ryby i owoce morza idę w moją stronę. To był cudowny, rozgrzewający wieczór.

Możesz obejrzeć zwiastun film powyżej lub przejdź do ich stronie internetowej aby dowiedzieć się więcej o tym wspaniałym projekcie. Będzie również transmitowany przez Sieci Univision w USA i do Radio Telewizja Espanola w Europie. Bądźcie na bieżąco!

Zdjęcie Gastona Acurio, Ferran Adria i Jesus Maria Santos, autorstwa M. Rajmila.


Ferran Adrià oddalił pozew - Przepisy

To jest strona 2 pięciostronicowego artykułu. Kliknij na czarne linki poniżej, aby odwiedzić inne strony.

Przepis na kanapkę z lodami z parmezanem

Z przepisu Ferrana Adrià, szefa kuchni El Bulli

Inni chcą ciasta i lody na urodziny: my chcemy Ferrán Adrià&rsquos parmezanowe kanapki z lodami. Podczas gdy El Bulli jest oddalone o 10 000 mil i w żadnym wypadku nie można się tam dostać, redaktor wina THE NIBBLE&rsquos, Kris Prasad, jest utalentowanym szefem kuchni, który ma cierpliwość i technikę tworzenia złożonych przepisów na Adrià&rsquos. Oto nasze coroczne danie urodzinowe: niebiańskie lody parmezanowe (słone, nie słodkie) z odrobiną marmolady cytrynowej, pomiędzy dwoma chrupiącymi parmezanowymi tuiles.

Ferran Adrià&rsquos Parmesan Ice Cream Sandwich, taken at the source: El Bulli restaurant in Las Rosas, Spain.

To Make the Ice Cream

Przygotowanie

  • Place a fine strainer over a medium bowl and set aside.
  • In a medium saucepan over medium heat, bring cream to a simmer. While stirring with a wooden spoon, gradually add Parmesan. Stir constantly until mixture is smooth, about 10 minutes.
  • Pour mixture into strainer and press any solids to extract as much liquid as possible. Allow to cool to room temperature.
  • Pour mixture into a 9x12" baking dish and cover with plastic wrap. Freeze until solid, about 6 hours.

To Make the Marmalade

Przygotowanie

  • Using a sharp knife, cut all peel (including white pith) from lemons. Dice lemons into 1/2" cubes and transfer to a small saucepan. Add sugar and bring to a simmer over medium-low heat.
  • Cook, stirring occasionally, until mixture is thick, about 1 hour. While marmalade is simmering, prepare Parmesan cookies, below.
  • Remove from heat and let cool to room temperature.
  • 5 large egg whites
  • 1/2 pound finely grated Parmesan cheese
  • Nieprzywierający spray do gotowania

Przygotowanie

  • In a mixing bowl, combine egg whites and grated cheese.
  • Spray two 10x15" nonstick baking sheets with nonstick cooking spray. Spread half of the mixture in center of each sheet. Top with a sheet of wax paper and use a rolling pin to press mixture evenly across each pan. Remove and discard wax paper.
  • Bake mixture until lightly browned, about 7 minutes. Remove pans from oven and trim dark edges. Cut remaining mixture in each pan in twelve 3" squares to make a total of 24. Using a spatula, turn the squares over and return pan to oven. Bake an additional 5 minutes remove from oven.

To Assemble and Serve

  • Remove the ice cream from the freezer and place on top of a warm, damp cloth for about 5 minutes.
  • Using a knife dipped in hot water, cut ice cream into twelve 3" squares.
  • Place a square of ice cream on a Parmesan cookie, top with a spoonful of marmalade and top with another Parmesan cookie.
  • Serve immediately or freeze until ready to serve. Makes 12 ice cream sandwiches.

NOTE: You can make the ice cream with cheddar instead of Parmesan and serve slices with apple pie or Tarte Tatin. See the recipe for sweet Cheddar ice cream below.

El Bulli: 1998-2002
by Ferran Adrià and Juli Soler
Ferran Adrià is widely considered to be the most innovative, most influential, and indeed the greatest chef in the world today. El Bulli, the restaurant where he creates his masterpieces, has become a pilgrimage for food connoisseurs from around the world.

In his first book in English, Adrià has created a unique guide to cooking that shows how he has raised the profession to a new art form. It presents not only El Bulli's unparalleled recipes, but an analysis of their development, philosophy, and technique.

Visually stunning, El Bulli 1998-2002 is presented as a boxed set that includes the main volume, a detailed Users Guide and an interactive CD that contains each recipe, numbered and catalogued by year. At $220.50. it may be the most expensive cookbook you&rsquoll ever buy&mdashbut it&rsquos worth it. Click here for more information or to purchase.

Lifestyle Direct, Inc. All rights reserved. Recipes are the copyright of their respective owners. Images are the copyright of their respective owners.


Our interview with Ferran Adrià, famous chef at elBulli restaurant, and ardent mushroom lover.

Ferran Adrià Photo: Pepo Segura

But his creative mind is never still, and there were many more mushroom dishes he continues to create. He uses unique methods and techniques, such as infusing them to make mushroom water, creating a confit with them to produce oil, and making dried mushroom powders.

When you see his dishes, they're amazing. The presentation is simply beautiful. Way beyond adding a few sliced mushrooms to a risotto or omelet!

In other words… he’s a remarkable chef who loves mushrooms!

If nothing else, be sure to scroll all the way down the page, as Ferran has shared some simply amazing photos with us.

Let’s get started with the interview.

And to keep things simple. we'll abbreviate with IM for Incredible Mushrooms and FA for Ferran Adrià.

IM: How do you like to prepare mushrooms for yourself?

FA: I like them simply sautéed so that they retain their maximum flavor.

IM: Which are your three favorite mushrooms, and why? 

The Boletus edulis, also known as the Cep, Porcini or King Bolete. depending on where you live.

IM: What do mushrooms mean in the kitchen of elBulli restaurant?

FA: Mushrooms are one of those magical and fetish products of elBulli restaurant. 

It's in our culinary DNA and our mental palate. This makes it a recurring and highly appreciated product. Because of a mushroom's simplicity, it brings a lot of flavor and aroma to the whole preparation.

In the case of Cep carpaccio, the special texture of the Cep easily reminds us of a veal carpaccio. We loved to experiment with these dichotomies. 

Cep Carpaccio is a carpaccio of confit Ceps and potato salad, black truffle and lamb's lettuce with rabbit kidneys.

Changes at NRN, Lawry's Lawsuit Settled, Honors For Bruni

PRINT MEDIA—Next year, the print version of Nation's Restaurant News will go from weekly to bi-weekly, according to food editor Bret Thorn. The editorial side will get a change too: ". the content will be less news and more awesome analytical stuff — not too long, but smart — as well as an easy-to-use news synopsis in the front of the book." [NRN]

LAWSUITS—The Lawry's steakhouse chain will pay more than $1 million to settle a federal lawsuit that claimed it barred men from waiting tables. [AP]

EATER BOOK CLUBTygodnik Wydawcy has released its picks for the best books of the calendar year, and at the top of the nonfiction honor roll is Frank Bruni's memoir. Ferran Adria's Food for Thought, Thought for Food also got a spot on the same nonfiction list, while cookbook standouts Ad Hoc, Momofuku, Lidia and Gourmet Today all notched places on the "Lifestyle" list. [PW via Eat Me Daily]


Obejrzyj wideo: Ferran Adriá - 20012014


Uwagi:

  1. Azriel

    Przepraszam za ingerowanie ... Mogę znaleźć drogę do tego pytania. Można omówić. Napisz tutaj lub w PM.

  2. Gok

    Przepraszam, ale moim zdaniem nie masz racji. Podyskutujmy.

  3. Harun

    Gdzie mogę o tym przeczytać?

  4. Dagar

    To niesamowite! Koncertowo!

  5. Rendall

    Instead of criticising write the variants.

  6. Faunos

    Zgadzam się, że ten temat jest już taki nudny!

  7. Tojagami

    Autor, z jakiego miasta pochodzisz?



Napisać wiadomość