pl.mpmn-digital.com
Nowe przepisy

Krótka historia odzieży kulinarnej

Krótka historia odzieży kulinarnej



We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.


Tak jak sztuka gotowanie ewoluowała od czasu pojawienia się kulinarnych programów telewizyjnych, podobnie jak tradycyjny strój „białych kucharzy” w profesjonalnych kuchniach.

Kiedy po raz pierwszy wprowadziła je Marie-Antoine Carême w połowie XIX wieku, ubiór szefa kuchni był przede wszystkim symbolem szacunku dla znakomitych szefów kuchni.

Ale według Szef Kuchni, wiodący światowy dostawca odzieży kulinarnej zarówno dla profesjonalistów, jak i domowych kucharzy, mundur szefa kuchni wykracza daleko poza symbol statusu, a każda część odgrywa ważną rolę:

Kurtka — Zdecydowanie najbardziej charakterystyczna część strój szefa kuchni, tradycyjna marynarka ma wiele zastosowań, począwszy od klasycznego białego, dwurzędowego wzoru. Podczas gdy biel ma oznaczać czystość w kuchni i szacunek dla zawodu, dwurzędowa konstrukcja pozwala szefowi kuchni odwracać strony, aby ukryć plamy. Z bardziej praktycznego punktu widzenia kurtki szefa kuchni są zaprojektowane tak, aby chronić przed oparzeniami spowodowanymi parą, ciepłem i rozlaniem. Obecnie płaszcze szefów kuchni są dostępne w różnych stylach i kolorach.

Czapki lub czapki — Podczas gdy biały, stukrotny toczek był i jest symbolem statusu, którego wzrost różnił się w zależności od poziomu doświadczenia, nakrycia głowy w rzeczywistości stanowią cenną usługę w kuchni, ponieważ zapobiegają przedostawaniu się potu i włosów do jedzenia.

Fartuch — Często noszone w pasie fartuchy chronią dolną część ciała przed oparzeniami, wyciekami i plamami. Zawiązane z przodu brudne fartuchy można szybko zmienić przed spotkaniem z gośćmi.

Spodnie — W tradycyjnym szef kuchni spodnie jednolite, czarne lub w kratkę są noszone jako środek ukrywania plam, ale ich głównym celem jest zapobieganie przypalaniu skóry przez gorące potrawy i płyny. Są również dość trwałe, aby wytrzymać codzienne zużycie i częste pranie. Spodnie szefa kuchni zazwyczaj mają również elastyczne paski, aby ułatwić ich zakładanie i zdejmowanie.

Buty szefa kuchni — Dopełnieniem stroju kucharza są buty. Zaprojektowane, aby zapewniać wsparcie podczas długich okresów na nogach i zapobiegać poślizgnięciom na mokrej lub tłustej podłodze, buty szefa kuchni zapewniają również ochronę przed rozlanymi gorącymi płynami i upuszczonymi sztućcami.

Od momentu powstania w latach 60. Chef Works jest liderem na rynku odzieży kulinarnej, włączając w to wprowadzenie przez firmę takich ulepszeń, jak technologia zarządzania wilgocią Cool Vent, która zapewniła wymagany komfort i wentylację tradycyjnym płaszczom szefa kuchni, koszulom, spodniom i nakrycia głowy.

Podobnie, stale rozszerzający się katalog stylów, kolorów i wzorów firmy — w tym bardzo popularna kolekcja Urban — wyznaczył nowy standard dla strojów zaplecza i frontu domu. Obecnie profesjonaliści z branży hotelarskiej i gastronomicznej mogą nie tylko dbać o bezpieczeństwo i czystość w kuchni, ale także prezentować swoje osobowości i style poprzez różnorodną gamę innowacyjnych projektów, wyrobów i kolorów.


Francuski botanik Tournefort podał łacińską nazwę botaniczną, Lycopersicon esculentum, do pomidora. To przekłada się na „wilcza brzoskwinia”— brzoskwinia, ponieważ była okrągła i soczysta, a wilcza, ponieważ błędnie uważano ją za trującą. Botanik przez pomyłkę wziął pomidora za wilczą brzoskwinię, o której wspominał Galen w jego pismach z trzeciego wieku, tj. truciznę w smacznej paczce, której używano do niszczenia wilków.

Angielskie słowo pomidor pochodzi od hiszpańskiego słowa, pomidor, pochodne słowo nahuatl (język aztecki), tomatl. Po raz pierwszy pojawił się w druku w 1595 roku. Pomidory, należące do rodziny śmiercionośnych psiankowatych, błędnie uważano za trujące (chociaż liście trujące) przez Europejczyków, którzy byli podejrzliwi wobec ich jasnych, błyszczących owoców. Wersje rodzime były małe, jak pomidorki koktajlowe i najprawdopodobniej żółte, a nie czerwone.

Pomidor pochodzi z zachodniej Ameryki Południowej i Ameryki Środkowej. W 1519 r. Cortez odkrył pomidory rosnące w ogrodach Montezumy i przywiózł nasiona z powrotem do Europy, gdzie sadzili je jako ozdobne ciekawostki, ale nie jedli.
Najprawdopodobniej pierwsza odmiana, która dotarła do Europy, była koloru żółtego, ponieważ w Hiszpanii i we Włoszech była znana jako pomi d'oro, czyli żółte jabłka. Włochy jako pierwsze przyjęły i uprawiały pomidory poza Ameryką Południową.

Francuzi nazywali pomidora pommes d'amour, lub uwielbiają jabłka, ponieważ uważali, że mają stymulujące właściwości afrodyzjakalne.


Kilka słów wstępnych o tradycyjnym polskim jedzeniu

Polska to kraj europejski o trudnej, ponad 1000-letniej historii. Teoretycznie można cofnąć się do odległych czasów pierwszych książąt i królów Polski i spojrzeć na państwo polskie w średniowieczu i mieć ogólny obraz dawnych obyczajów kulinarnych polskich tradycji kulinarnych, ponieważ mają one częściowo przetrwał na przestrzeni wieków. Niektóre aspekty obecne we współczesnej kuchni polskiej są wciąż takie same. Chęć podtrzymywania tradycji była obecna od zawsze. Jednak znaczna część tradycyjnej polskiej kultury kulinarnej przekształciła się z biegiem czasu. Wraz z rozwojem handlu różne polskie artykuły spożywcze i produkty naturalnie stapiały się ze sobą, inspirowały się z sąsiednich narodów lub zgodnie z tradycjami grup etnicznych.

Znamy znacznie więcej szczegółów na temat historii polskiej żywności w następnych wiekach po średniowieczu. Pierwsza zachowana polska książka kucharska z przepisami pochodzi z 1682 roku, kiedy to założono Filadelfię, de La Salle twierdzi, że region rzeki Missisipi jest La Louisiane (dzisiejsza Luizjana), a Halley dokonuje pierwszej obserwacji ciała znanego dziś jako kometa Halleya. Współczesne państwo polskie, zwane Rzeczpospolitą Obojga Narodów, było państwem wieloetnicznym. A polska żywność była pod wpływem silnych wpływów litewskich i tatarsko-tureckich. Fakt ten dodatkowo pozytywnie wpłynął na bogactwo smaków i kompozycję narodowego menu. Wykształciła się polska kultura kulinarna, jaką znamy dzisiaj. Trzeba przyznać, że ponad trzysta lat później możemy to ocenić empirycznie i z przyjemnością :) W dzisiejszych czasach niektóre dania i dania będące podstawą nowoczesnej i tradycyjnej kuchni polskiej są wspólne dla narodów zachodniosłowiańskich i środkowoeuropejskich. Np. nie tylko w Polsce, ale także w Czechach, na Litwie, Białorusi i Ukrainie znane są różne krajowe odmiany barszczu buraczanego czy pierogów. Z drugiej strony jedno z najpopularniejszych, prostych i mało czasochłonnych polskich potraw &ndash kotlet schabowy &ndash jest zupełnie podobne do znanego bardzo dobrze w Austrii i Niemczech sznycla.

Znamy znacznie więcej szczegółów na temat historii polskiego jedzenia po średniowieczu. Pierwsza zachowana polska książka kucharska pochodzi z 1682 roku, kiedy to założono Filadelfię, de La Salle twierdzi, że region rzeki Mississippi jest La Louisiane (dzisiejsza Luizjana), a Halley dokonuje pierwszej obserwacji ciała znanego dziś jako kometa Halleya. Państwo polskie w tamtych czasach, zwane Rzeczpospolitą Obojga Narodów, było państwem wieloetnicznym. Na polską żywność epoki wpłynęły silne wpływy litewskie i tatarsko-tureckie. Fakt ten dodatkowo pozytywnie wpłynął na bogactwo smaków i kompozycje obecne w narodowym menu. Powstała polska kultura kulinarna, jaką znamy dzisiaj. Trzeba przyznać, że ponad trzysta lat później możemy to ocenić empirycznie, a jakaż to radość :) W dzisiejszych czasach niektóre dania i dania, które są fundamentem nowoczesnej i tradycyjnej kuchni polskiej, są wspólne dla narodów zachodniosłowiańskich i środkowoeuropejskich . Np. nie tylko w Polsce, ale także w Czechach, na Litwie, Białorusi i Ukrainie znane są różne krajowe odmiany barszczu buraczanego czy pierogów. Z drugiej strony jedno z najpopularniejszych, prostych i mało czasochłonnych polskich potraw &ndash kotlet schabowy &ndash jest zupełnie podobne do znanego bardzo dobrze w Austrii i Niemczech sznycla.


Wokół rzymskiego stołu

Oprócz bogatego materiału o zwyczajach i technikach kulinarnych w starożytnym Rzymie, Patrick Faas przetłumaczył ponad 150 rzymskich przepisów i zrekonstruował je dla współczesnego kucharza. Oto osiem przepisów z książki&mdashod sałatki po deser.

Sałatka z Kolumelli

Pisma Columelli sugerują, że rzymskie sałatki dorównywały naszym bogactwem i wyobraźnią:

Addito in Moldovaium satureiam, mentam, rutam, coriandrum, apium, porrum sectivum, aut si non erit viridem cepam, folia latucae, folia erucae, thymum viride, vel nepetam, tum etiam viride puleium, et caseum parte- terem et saltosum: , acetique piperati exiguum, permisceto. Hanc mixturam cum in catillo composurris, oleum superfundito.

Włóż cząber do moździerza z miętą, rutą, kolendrą, pietruszką, pokrojonym porem lub, jeśli nie jest dostępny, cebulą, sałatą i liśćmi rukoli, zielonym tymiankiem lub miętą. Również świeży ser pennyroyal i solony. To wszystko jest razem zmiażdżone. Dodaj trochę octu pieprzowego. Połóż tę mieszankę na talerzu i zalej ją olejem. (Kolumela, Re Rustica, XII-lix)

Cudowna sałatka, nietypowa ze względu na brak soli (być może ser był wystarczająco słony) i że Columella rozgniata składniki w moździerzu.

100g świeżej mięty (i/lub pennyroyal)
50g świeżej kolendry
50g świeżej pietruszki
1 mały por
gałązka świeżego tymianku
200g solonego świeżego sera
ocet
pieprz
Oliwa z oliwek

Postępuj zgodnie z metodą Columelli dla tej sałatki, używając wymienionych składników.

W innych przepisach na sałatki Columella dodaje orzechy, co może nie być złym pomysłem w przypadku tej.

Oprócz sałaty i rukoli spożywano wiele roślin na surowo, rzeżuchy, ślaz, szczaw, gęsi stopę, portulakę, cykorię, trybulę, buraki, seler, bazylię i wiele innych ziół.

Jajka na Miękko w Sosie Orzechowym

W ovis hapalis: piper, ligustcum, nucleos infusos. Suffundes mel, acetum liquaamine temperabis.

Do jajek na miękko: pieprz, namoczone orzeszki pinii. Dodaj miód i ocet i wymieszaj z garum. (Apicjusz, 329)

200g orzeszków pinii
2 łyżeczki mielonego pieprzu
1 łyżeczka miodu
4 łyżki stołowe garum lub pasta z sardeli

Namocz orzeszki pinii na noc w wodzie. Następnie odcedź i zmiel na drobno w blenderze lub ubij w dużym moździerzu. Dodaj pieprz, miód i garum. Podgrzej sos w kąpieli wodnej. W międzyczasie włóż jajka do garnka z zimną wodą i zagotuj. Gotuj przez 3½ minut, następnie zdejmij je z ognia, zanurz w zimnej wodzie i ostrożnie obierz. Zewnętrzna krawędź białka jaja musi być jędrna, ale wewnątrz musi być miękka. Całe jajka włożyć do głębokiej miski i polać sosem. Obsługiwać.

Ten przepis można łatwo dostosować do innych jaj, takich jak jajka przepiórcze. W takim przypadku zwracaj uwagę na czas gotowania: jajko przepiórcze będzie twarde w ciągu 1 minuty.

Soczewica z Kolendrą

Aliter lenticulam: coquis. Cum despumaverit porrum et coriandrum viride supermittis. (Teres) coriandri semen, puleium, laseris radicem, semen mentae et rutae, suffundis acetum, adicies mel, liquaamine, aceto, defrrito temperabis, adicies oleum, agitabis, siquid opus fuerit, mittis. Amulo obligas, insuper oleum viride mittis, piper aspargis et inferes.

Kolejny przepis na soczewicę. Zagotuj je. Gdy się spienią, dodaj por i zieloną kolendrę. [Crush] nasiona kolendry, pennyroyal, korzeń laserowy, nasiona mięty i nasiona ruty. Zwilżyć octem, dodać miód, garum, ocet, trochę wymieszać odrosty, dodaj olej i wymieszaj. W razie potrzeby dodaj dodatkowe. Powiąż z amulum, skropić zielonym olejem i posypać pieprzem. Obsługiwać. (Apicius, 192)

250g soczewicy
2 litry wody
1 por, przycięty, umyty i drobno posiekany
75g świeżej kolendry
5g nasion kolendry
3g ziaren pieprzu plus dodatkowe do wykończenia dania
3g nasion mięty
3g nasion ruty
75g świeżego pennyroyala lub mięty
10ml garum
10ml octu
5ml miodu
Oliwa z oliwek

Soczewicę umyć i włożyć do rondla z 2 litrami zimnej wody. Doprowadzić do wrzenia i zeskrobać szumowinę. Gdy woda się oczyści, dodaj por i połowę świeżej kolendry. Zmiel przyprawy i inne zioła i dodaj je razem z garum, ocet i odrodzić się na patelnię. Soczewicę gotuj na wolnym ogniu, aż będą prawie ugotowane. Od czasu do czasu sprawdzaj patelnię, aby upewnić się, że woda nie wyparowała. W ostatniej chwili dodaj oliwę, świeżo zmielony pieprz i resztę posiekanej kolendry.

Pieczony Dzik

Aper ita conditur: spogiatur, et sic aspergitur ei sal et cuminum frictum, et sic manet. Alia die mittitur in furnum. Cum coctus fuerit perfundutur piper tritum, condimentum aprunum, mel, liquamen, caroenum et passum.

Dzika gotuje się w ten sposób: umyj go do czysta i posyp solą i podsmażaj kminek. Zostaw, aby wstać. Następnego dnia upiec w piekarniku. Po zakończeniu posyp mielonym pieprzem i polej sokiem z dzika, miodem, liquamen, karoenum, oraz passum. (Apicjusz, 330)

Do tego potrzebny byłby bardzo duży piekarnik lub bardzo mały dzik, ale przepis jest równie skuteczny w przypadku dzika na mięso. Usuń włosie i skórkę, a następnie posyp je dużą ilością soli morskiej, pokruszonego pieprzu i grubo zmielonego prażonego kminku. Pozostaw w lodówce na 2-3 dni, od czasu do czasu obracając.

Dzik może być suchy, więc przed upieczeniem zawiń go w plastry boczku. Przynajmniej zawinąć go w pieczeń wieprzową. Następnie włóż do piekarnika na najwyższym poziomie i pozwól mu się zrumienić przez 10 minut. Zmniejsz temperaturę piekarnika do 180°C/350°F/Gaz 4 i kontynuuj pieczenie przez 2 godziny na kg, regularnie podlewając.

W międzyczasie przygotuj sos. Robić karoenum, zmniejszyć 500ml wina do 200ml. Dodać 2 łyżki miodu, 100ml passum, lub wino deserowe i sól lub garum do smaku. Wyjmij mięso z piekarnika i pozostaw do odpoczynku, gdy skończysz sos. Tłuszcz wylać z brytfanny, a następnie zalać mieszanką wina i miodu. Wlej to do rondla, dodaj soki z pieczenia i tłuszcz do smaku.

Pokrój dzika na cienkie plasterki na stole, a słodki sos podawaj osobno.

Strusi ragoût

Do lat 80. struś był uważany za egzotyczny jak słoń, ale od tego czasu stał się dostępny w supermarketach. Ugotowanie całego strusia to ogromne zadanie, ale Apicius podaje przepis na strusia:

W struthione elixo: piper, mentam, kminum przypuszczać, nasienie apii, dactylos vel caryotas, mel, acetum, passum, liquamen, et oleum modice et in caccabo facies ut bulliat. Amulo obligas, et sic partes struthionis in lance perfundis, ete desuper piper aspargis. Si autem in condituram coquere volueris, alicam addis.

Do gotowanego strusia: pieprz, mięta, pieczony kminek, seler, daktyle lub daktyle jerychońskie, miód, ocet, passum, garum, trochę oleju. Włóż je do garnka i zagotuj. Zwiąż amulum, zalej kawałki strusia w naczyniu do serwowania i posyp pieprzem. Jeśli chcesz ugotować strusia w sosie, dodaj Alicja. (Apicjusz, 212)

Możesz raczej upiec lub usmażyć swojego strusia niż go gotować. Niezależnie od wybranej metody, ten sos dobrze do niego pasuje. Do 500g kawałków strusia, smażonych lub gotowanych, potrzebne będą:

2 łyżeczki mąki
2 łyżki oliwy z oliwek
300ml passum (wino deserowe)
1 łyżka prażonych nasion kminku
1 łyżeczka nasion selera
3 kandyzowane daktyle bez pestek
3 łyżki stołowe garum lub 50g puszka anchois
1 łyżeczka pieprzu
2 łyżki świeżej posiekanej mięty
1 łyżeczka miodu
3 łyżki mocnego octu

Z mąki i 1 łyżki oliwy z oliwek zrobić zasmażkę, dodać passum, i mieszaj dalej, aż sos będzie gładki. Ubijać razem w następującej kolejności: kminek, nasiona selera, daktyle, garum lub anchois, ziarna pieprzu, posiekaną miętę, pozostałą oliwę z oliwek, miód i ocet. Dodaj to do zagęszczonego sosu winnego. Następnie dodaj kawałki strusia i pozwól im się podgrzać w sosie.

Pieczony Tuńczyk

Ius in cordula assa: piper, ligustcum, mentam, cepam, aceti modicum et oleum.

Sos do pieczonego tuńczyka: papryka, lubczyk, mięta, cebula, odrobina octu, oliwa. (Apicjusz, 435)

3 łyżki mocnego octu
2 łyżki stołowe garum, lub ocet z pastą z sardeli
9 łyżek oliwy z oliwek
4 drobno posiekane szalotki
1 łyżeczka pieprzu
1 łyżeczka nasion lubczyku
25g świeżej mięty

Włóż wszystkie składniki winegret do słoika i dobrze wstrząśnij, aby je ze sobą zmiksować.

Posmaruj filety z tuńczyka olejem, pieprzem i solą, a następnie grilluj je z jednej strony na gorącym grillu. Obróć je i posmaruj pieczoną stronę winegretem. Powtarzać. Miąższ tuńczyka powinien być różowy w środku, więc nie pozwól mu się rozgotować. Podawać z resztkami winegretu.

Smażony Eskalop Z Cielęciny z Rodzynkami

Vitella fricta: piper, ligusticum, nasienie apii, kminek, origanum, cepam siccam, uvam passam, mel, acetum, vinum, liquamen, oleum, defritum.

Smażona cielęcina: papryka, lubczyk, seler, kminek, oregano, cebula suszona, rodzynki, miód, ocet, wino garum, olej, odrost. (Apicius, 335)

¼ łyżeczka kminku
½ łyżeczki nasion selera
1 łyżeczka pieprzu
½ łyżeczki suszonego oregano
1 łyżka lubczyku
1 łyżka suszonej cebuli
1 łyżeczka odrodzić się
1 łyżeczka miodu
2 łyżki białych rodzynek
300 ml wytrawnego białego wina
1 kreska octu
1 kreska garum

Ubij kminek i nasiona selera na proszek, a następnie zmiel ziarna pieprzu. Wymieszaj wszystkie składniki i pozostaw rodzynki do macerowania przez co najmniej kilka godzin do jednego dnia. Filety cielęce ubić wałkiem do ciasta lub zmiękczaczem do mięsa, aż się spłaszczą. Dla autentyczności rzymskiej eskalopki należy po usmażeniu pokroić na małe kawałki lub paski. Przy stole nie używano noży. Posyp solą i pieprzem, a następnie podsmaż krótko z obu stron na rozgrzanej patelni z odrobiną oliwy z oliwek. Wyjmij cielęcinę z patelni. Włóż mieszankę sosu, pozwól jej się zredukować, a następnie zalej cielęciną i od razu podawaj.

Tarta Orzechowa

Patina versatilis vice dulcis: nucleos pineos, nuces fractas et purgatas, attorrebis eas, teres cum melle, pipere, liquaamine, lacte, ovis, modico mero et oleo, versas in discum.

Na deser wypróbuj patynę: prażone orzeszki pinii, obrane i posiekane orzechy. Dodaj miód, pieprz, garum, mleko, jajka, trochę nierozcieńczonego wina i olej. Wlać na talerz. (Apicjusz, 136)

400g pokruszonych orzechów i migdałów, orzechów włoskich lub pistacji
200g orzeszków pinii
100g miodu
100 ml wina deserowego
4 jajka
100ml pełnotłustego mleka owczego
1 łyżeczka soli lub garum
pieprz

Rozgrzej piekarnik do 240°C/475°F/Gaz 9.

Posiekane orzeszki i całe orzeszki pinii włożyć do naczynia żaroodpornego i upiec na złoty kolor. Zmniejsz temperaturę piekarnika do 200 st. C/400 st. F/gaz 6. Wymieszaj miód z winem na patelni i zagotuj, a następnie gotuj, aż wino wyparuje. Do miodu dodać orzechy i orzeszki pinii i pozostawić do ostygnięcia. Jajka ubić z mlekiem, solą lub garum i pieprzem. Następnie wmieszaj mieszankę miodu i orzechów do jajek. Nasmaruj naczynie żaroodporne i wlej mieszankę orzechową. Uszczelnij formę srebrną folią i umieść ją w brytfannie wypełnionej wodą na głębokość około jednej trzeciej. Piecz przez około 25 minut, aż budyń będzie twardy. Wyjmij, a gdy ostygnie włóż do lodówki do schłodzenia. Przed podaniem wyłóż tartę na talerz i zalej gotowanym miodem.


4 POKARM NA ŚWIĘTA RELIGIJNE I ŚWIĄTECZNE

Ponad 80 procent Izraelczyków to Żydzi. Spośród nich niewielki procent przestrzega zestawu przepisów żywieniowych zwanych kaszrut (lub "zachowanie koszerności"). Chociaż tylko niewielki procent populacji Izraela ściśle przestrzega tych przepisów, przepisy te wpływają na dostępność niektórych niekoszernych produktów spożywczych w całym kraju. Przepisy mają również wpływ zarówno na przygotowywanie posiłków, jak i dostępność niektórych produktów spożywczych w niektórych restauracjach.

Zgodnie z zasadami kaszrut , mięso i przetwory mleczne nie mogą być podawane do tego samego posiłku. Zabronione jest również spożywanie niektórych rodzajów zwierząt. Mięso musi pochodzić od zwierząt, które mają rozszczepione (podzielone) kopyta i je przeżuwają. Nie wolno spożywać wieprzowiny ani innych produktów pochodzących od świń. Ponadto zwierzę musi zostać ubite szybko i pod nadzorem władz religijnych, aby jego mięso zostało uznane za koszerne.

Inne ograniczenia obejmują zakaz spożywania skorupiaków i padlinożerców (ptaków mięsożernych). Koszerne gospodarstwa domowe mają dwa różne zestawy naczyń i sztućców, jeden do posiłków mięsnych, a drugi do posiłków mlecznych, które muszą być zawsze trzymane oddzielnie. Niektóre gospodarstwa domowe mają nawet oddzielne zlewy do mycia dwóch zestawów naczyń.

Innym religijnym ograniczeniem żywieniowym obserwowanym przez Żydów w Izraelu jest zbiór wytycznych dotyczących święta Paschy, które przypada każdej wiosny. Chleb na zakwasie i wiele innych produktów spożywczych jest w tym okresie zakazanych, więc przaśny chleb (tzw. maca) jest zastępowany. Niektóre żydowskie domy mogą co roku przed Paschą wyeliminować ze swoich domów wszystkie zakazane produkty spożywcze i używać specjalnego zestawu naczyń i przyborów kuchennych przez cały okres świąteczny. Seder to czas Paschy, kiedy spożywa się obfite posiłki i spotkania rodzinne.

Typowe jedzenie

Rosół z kulkami macy

Deser: ciasteczka makaroniki ze specjalnej mąki paschalnej

Typowe menu na Seder Paschalny

Gotowane jajka zanurzone w słonej wodzie

Seler lub inne zielone warzywo

Charoseth (przepis podany poniżej)

Noworoczny Ciasto Miodowe

To ciasto jest zazwyczaj podawane w Rosz Haszana (żydowski Nowy Rok) i Jom Kippur (Dzień Pokuty)

Składniki

  • ⅓ kubek samorosnącej mąki
  • ⅓ szklanka mąki
  • ¼ łyżeczka sody oczyszczonej
  • ½ łyżeczka gałki muszkatołowej
  • ½ łyżeczka cynamonu
  • 1 łyżka kakao w proszku
  • 1 średnie jajko
  • ½ cukier w kubku
  • ⅓ filiżanka oleju do gotowania
  • ⅓ filiżanka miodu
  • ⅓ szklanka wrzącej wody

Procedura

  1. Rozgrzej piekarnik do 375ଏ, posmaruj i wyłóż blachę do pieczenia.
  2. Mąkę, sodę oczyszczoną, kakao i przyprawy wsyp na sitko nad dużą miską miksującą i delikatnie potrząśnij przez sito.
  3. W osobnej misce wymieszaj jajko z cukrem.
  4. Dodaj olej i miód i wymieszaj.
  5. Dodaj mieszankę jajek do mieszanki mąki w pierwszej misce.
  6. Wlej wrzącą wodę i wymieszaj do uzyskania jednolitej konsystencji.
  7. Wlej miksturę na wysmarowaną patelnię i piecz przez 45 minut.
  8. Pozostaw ciasto do ostygnięcia na patelni przed wyjęciem i podaniem.

Charoseth

To danie jest częścią uroczystego talerza sederowego na Paschę.

Składniki

  • 1 jabłko, obrane i wydrążone
  • 2½ łuskanych migdałów
  • 2 łyżeczki cukru
  • 1 łyżeczka cynamonu
  • 3 łyżki soku z czerwonych winogron
  • Maca

Procedura

  1. Pokrój jabłko na kawałki.
  2. Włóż jabłko i migdały do ​​robota kuchennego (lub drobno posiekaj ręcznie).
  3. Zmiksuj na małe kawałki.
  4. Dodaj cukier, cynamon i sok winogronowy i zmiksuj miksturę na gęstą pastę.
  5. Do podania posmaruj grubą pastą macę (przaśny chleb).

Poprzednik makaronu: historia Gnocchi

Con Poulos

Istnieje wiele regionów, które twierdzą, że powstały gnocchi. Chociaż ogólnie kojarzą się z północnymi Włochami, prawda jest taka, że ​​te pierogi można znaleźć na całym półwyspie i w wielu różnych formach, zrobione z różnych podstawowych składników w zależności od tego, skąd pochodzą: mąka, mączka kukurydziana, kasza manna, chleb, mąka kasztanowa, ricotta lub warzywa – od dyni przez szpinak po klasycznego ziemniaka.

Uważa się, że słowo gnocchi pochodzi od nocca, co oznacza knykcie, lub od słowa lombardzkiego knohha, co oznacza sęk (np. sęk z drewna) lub orzech – wszystkie te słowa oznaczają mały, ciasny, zaokrąglony kształt gnocchi, który znamy dzisiaj.

Najsłynniejsze gnocchi ziemniaczane, znane i lubiane na całym świecie, pochodzą z XVI lub, co bardziej prawdopodobne, z XVII wieku – długo po tym, jak hiszpańscy odkrywcy przywieźli ziemniaki z Ameryki Południowej i wprowadzili je do włoskich kuchni.

Ale inne formy gnocchi istnieją od renesansu (i prawdopodobnie znacznie wcześniej), jako rodzaj eleganckiego dania, które można znaleźć na stołach bankietowych na ważne okazje. W XV wieku Lombardia nazywano gnocchi z chleba, mleka i mielonych migdałów zanzarelli. W swojej książce kucharskiej z 1570 roku Bartolomeo Scappi ma przepis na “gnocchi” z ciasta z mąki i bułki tartej zmieszanej z wodą i przeciśniętej przez otwory tarki do sera. Nieco później do przepisu wprowadzono jajko, mąkę i wodę, która stała się znana jako malfatti. Słowo to oznacza „źle wykonane” i nadal jest nazwą, którą Toskańczycy stosują do swoich pierogów ze szpinakiem i ricottą, gnudi.

Con Poulos

W XIX wieku Pellegrino Artusi, “dziadek” kuchni włoskiej, opublikował przepis na gnocchi ziemniaczane przygotowane w dokładnie taki sam sposób, jaki widzimy dzisiaj, wraz z historią kobiety, której gnocchi zniknęły w garnku, gotując je – ponieważ nie zużyła wystarczającej ilości mąki, aby je połączyć. Najpierw formuje swoje gnocchi w małe kawałki, a następnie rzuca je na grzbiet tarki do sera, aby uzyskać teksturę. Ta konsystencja, niezależnie od tego, czy została stworzona przez zwijanie klusek za pomocą zębów widelca, czy specjalnego drewnianego narzędzia, pomaga stworzyć gładkie knedle w małych zakamarkach, w których może ukryć się sos, i gwarantuje pełny smak z każdym kęsem.

Każdy region we Włoszech, zwłaszcza na północy, ma swoją własną odmianę gnocchi i swój specyficzny sos lub styl podawania. W Piemoncie czy Lombardii można znaleźć gnocchi ziemniaczane polane prostym dressingiem z masła i parmezanu lub w kremowym, serowym sosie podawanym pod grillem, aby przyrumienić wierzch przed podaniem. W Weronie gnocchi ziemniaczane tradycyjnie podaje się w sosie pomidorowym – to danie kojarzone z karnawałem, które sięga XVI wieku.

W Wenecji gnocchi są również znane jako “macaroni.” Wykonane na bazie mąki, mleka i jajek ugotowanych i uformowanych w małe krążki, pieczone w piekarniku z masłem i serem. To prawie identyczny preparat do słynnego Lazio& gnocchi po rzymsku: okrągłe, płaskie krążki z gotowanej i schłodzonej kaszy manny. Jeszcze dalej na południe, na wybrzeżu Sorrento, niedzielny lunch zazwyczaj obejmuje ziemniaczane gnocchi pieczone w piecu z jasnym sosem pomidorowym, świeżą mozzarellą i bazylią: gnocchi alla sorrentina.

Rodzina gnocchi jest liczna, parafrazując Artusiego, a kiedy spojrzysz na rozszerzone drzewo genealogiczne, zobaczysz, że pod wieloma względami te przepisy – w szczególności wczesne wersje chleba i mąki – są poprzednikami makaronu. Ale nawet bardziej niż makaron, ten skromny i uwielbiany produkt w dużej mierze pozostał domowym produktem, zachowując włoskie tradycje bezpieczne w kuchni.


Batoniki mogą wydawać się typowo amerykańskie, ale ich korzenie sięgają czasów I wojny światowej, rozdawanych europejskim żołnierzom. Amerykańskie wojsko poszło w jego ślady, pomagając swoim kumplom rozwinąć słodycz, którą przywieźli do domu po wojnie. W latach dwudziestych XX wieku . Czytaj więcej

9 lipca 1962 roku mało znany artysta Andy Warhol otworzył małą wystawę w Galerii Ferus w Los Angeles. Jego drapiący się w głowę temat: Zupa Campbella. Każdy z jego 32 obrazów przedstawiał inny smak w składzie, od Pomidora po Paprykę i Krem z Selera. Do . Czytaj więcej


Azteckie jedzenie

Azteckie jedzenie było bogatą kombinacją wielu produktów, które dzisiaj uważamy za oczywiste. Duża część tej bogatej diety jest nie tylko nadal powszechna w dzisiejszym Meksyku, ale także rozprzestrzeniona na cały świat. Oto spojrzenie na to, co jadły starożytne ludy Meksyku:

Kukurydza

Kukurydza (nazywane również kukurydza lub posiłki) był podstawowym ziarnem imperium Azteków. Kukurydza była udomowiona od tysięcy lat i prawdopodobnie po raz pierwszy weszła do powszechnego użytku w Meksyku, skąd rozprzestrzeniła się na resztę świata. Meksyk jest nadal jednym z największych na świecie krajów uprawiających kukurydzę. Kukurydza mogła być mielona na mąkę i wykorzystywana do robienia tortilli (rodzaj płaskiego chleba, czasami używanego do zawijania nadzienia do robienia taco), tamales, a nawet napojów. Kukurydza zmieniła świat być może bardziej niż jakakolwiek inna żywność. Dziś używa się go nie tylko w żywności, w tym cukierkach i oczywiście karmieniu zjadanego bydła, używa się go nawet do takich rzeczy, jak taśma klejąca i robienie pudełek.

Jak wyrosło całe to jedzenie? Dowiedz się o rolnictwie Azteków tutaj.

Różnorodność

Azteckie jedzenie zawierało również fasolę i dynię. Oczywiście kukurydza i fasola są nadal podstawą meksykańskiej diety, zdrowa kombinacja, zwłaszcza jeśli nie jesz dużo mięsa.

Aby dodać do tych trzech, Meksykanie (ludzie Imperium Azteków) jedli chilli, pomidory, limonki, orzechy nerkowca, ziemniaki, słodkie ziemniaki, orzeszki ziemne i oczywiście czekoladę. Meksykanie udomowili pszczoły na miód, a indyki na mięso i jajka, a także psy i kaczki. Polowali i łowili ryby, a do jedzenia używali zwierząt takich jak jelenie, króliki, iguany, ryby i krewetki. Zbierano nawet owady, takie jak koniki polne i robaki. Te różne rodzaje mięsa stanowiły tylko niewielką część spożywanego jedzenia Azteków.

Z powierzchni wody jeziora Texcoco zebrano duże ilości glonów. Ta bogata w białko alga (znana jako tecuitlatl) była używana do wyrobu żywności typu chleb i ser. Algi te są nadal używane w Meksyku jako nawóz.

Aztekowie często gotowali jedzenie pakowane w liście rośliny Maguey. To danie nazywa się Mixiotes i do dziś je się w Meksyku. Używane są różne liście, ponieważ ludność Maguey cierpiała.

Czekolada

Jednym z największych prezentów dla świata od Meksyku jest czekolada. Ziarno kakaowe było bardzo cenione w Imperium Azteków. W rzeczywistości fasola była używana jako waluta, a także azteckie jedzenie. Lub, w tym przypadku, wypij.

Ziarna kakaowca zostały użyte do przygotowania gęstego napoju czekoladowego, ale znacznie różniącego się od gorącej czekolady, którą znamy dzisiaj. Ponieważ nie używali cukru, Meksykanie dodali paprykę, mączkę kukurydzianą i przyprawy. Podobny gorący napój jest nadal spotykany w Meksyku z kukurydzą, znaną jako atole.

Chociaż Kolumb przywiózł kakao do Europy na początku XVI wieku, było ono w większości ignorowane. Hernan Cortes był bardziej zainteresowany i zastąpił przyprawy cukrem i wanilią. Odniósł sukces komercyjny.

Słowo czekolada nawet pochodzi od azteckiego/majskiego słowa chocolatl.

Czekolada faktycznie mogła odegrać rolę w upadku imperium Azteków. Aztekowie wierzyli, że bóg Quetzalcoatl przyniósł ziarna kakaowe z drzewa życia, aby dać je człowiekowi. Później bóg został wygnany. Wydaje się, że na początku Meksykanie wierzyli, że Hernan Cortes, hiszpański zdobywca, był ich powracającym bogiem.

Azteckie przepisy kulinarne

W Internecie dostępnych jest kilka doskonałych przepisów. Znajdź tutaj przepis na Mixiotes o niskiej zawartości węglowodanów. Jest też przepis na atole. cdkitchen.com to unikalna receptura gorącej czekolady, połączenie tradycji azteckiej i hiszpańskiej.

Więcej azteckich przepisów można znaleźć na stronie cooks.com. Oczywiście nie wszystkie z nich są prawdziwymi autentycznymi potrawami Azteków, ale po przeczytaniu tego artykułu powinieneś mieć pojęcie, jakie są wspólne elementy w kuchni Azteków. Więcej informacji o tradycyjnym meksykańskim jedzeniu i tym, co pochodziło od Azteków, znajdziesz tutaj. Nawiasem mówiąc, wiemy, że Aztekowie nie jedli kurczaka, ale dla zabawy mamy przepis na azteckiego kurczaka.

Nad: A Mixiotes danie, które zjadłem w Teotihuacan w Meksyku. Mięso z królika, w czerwonym sosie z kaktusem. Pyszny!


Świętowanie Paschy: historia i symbolika kulek macy

Zupa z kulek macy z koperkiem. Maca reprezentuje przaśny chleb, który zjedli Żydzi podczas ucieczki z Egiptu.

Nic tak nie mówi Paschy, jak miska dobrej zupy z kulkami macy. Tak twierdzi Joan Nathan, szefowa kuchni i grande-dame żydowskiej kuchni, która rozmawiała ze Stevem Inskeepem z NPR Poranna edycja o znaczeniu tradycji.

Żydowskie święto Paschy celebruje biblijną historię wyjścia, czyli uwolnienia hebrajskich niewolników z Egiptu.

„To naprawdę definiująca opowieść o judaizmie. Każdy w jakiś sposób może się z nim utożsamić – Żyd lub nie” – mówi Nathan, autor nowej książki. Quiche, kugels i kuskus: moje poszukiwania żydowskiej kuchni we Francji. „Podoba mi się tradycja powrotu do wielu starych przepisów, które były tu od wieków i wieków, uświadamiając sobie, kim jestem i skąd pochodzę”.

Podczas posiłku paschalnego, znanego jako seder, chodzi o pamięć o żydowskiej historii. Duża część jedzenia jest głęboko symboliczna. Na przykład maca reprezentuje przaśny chleb, który Żydzi jedli podczas ucieczki z Egiptu, a chrzan jest symbolem goryczy niewolnictwa.

Sól

List miłosny do Matzo: dlaczego Holey Cracker jest powyżej Crunch

Sól

Podaj kulki z macy Chipotle i szpiku, to meksykańska Pascha

Zanim w XIX wieku maca produkowana maszynowo stała się powszechnie spożywana, Żydzi odwiedzali miejscową piekarnię po chleb Maco i robili kulki z macy z resztek okruchów.

Ale pierogi nie zawsze nazywano kulkami macy. Byli nazywani knoedel, mówi Nathan, a Niemcy, Austriacy i Alzatczycy używali ich do zup. Kiedy Żydzi przenieśli się do Polski, mówili o nich: knoedela, a w latach 30. amerykańska firma Manischewitz zaczęła pakować produkt i nazwała je „alzackimi kulkami pierzastymi”. Nathan mówi, że prawdopodobnie amerykańscy komicy i artyści wodewilowi ​​w końcu nazwali ich „kulkami macy”.

Przepis: Zupa z kulkami z macy Joan Nathan

2 łyżki wytopionego tłuszczu z kurczaka

1/4 szklanki bulionu z kurczaka lub wody

Świeżo zmielony pieprz do smaku

1 łyżeczka świeżo startego imbiru lub 1/2 łyżeczki imbiru w proszku

1/4 łyżeczki startej gałki muszkatołowej

W średniej misce umieścić tłuszcz z kurczaka, jajka, bulion lub wodę, 2 łyżeczki soli, świeżo zmielony pieprz, imbir i gałkę muszkatołową. Dobrze wymieszaj drewnianą łyżką, następnie dodaj mączkę z macy i mieszaj, aż się zmieszają. Przykryj i wstaw do lodówki na co najmniej godzinę lub na noc.

Zagotuj w dużym garnku wodę z pozostałą łyżeczką soli. Ustaw małą miskę z zimną wodą obok miejsca pracy. Zanurz ręce w wodzie, a następnie uformuj kulki macy wielkości małych orzechów włoskich. Wrzuć kulki macy do wrzącej wody, przykryj i gotuj na wolnym ogniu przez około 20 minut lub do uzyskania stanu al dente.

Wydajność: około 10 kulek macy

Uwaga: Istnieją dwa sposoby na renderowanie tłuszczu. Pierwszym sposobem jest odtłuszczenie kurczaka i roztopienie go na patelni z cebulą. Drugą i najłatwiejszą metodą jest zrobienie rosołu (przy użyciu skóry), a następnie schłodzenie i wstawienie zupy do lodówki przez noc, a następnie odrzucenie tłuszczu, który gromadzi się na wierzchu.

Reprodukowano z Quiche, kugels i kuskus: moje poszukiwania żydowskiej kuchni we frankumi Copyright 2015 Joan Nathan.


7 DALSZE BADANIE

Książki

Denny, Roz. Smak Francji. Nowy Jork: Thompson Learning, 1994.

Fisher, Tereso. Francja. Austin: Raintree Steck-Vaughn, 1999.

Langer, William L. Encyklopedia historii świata . wyd. Boston: Houghton Mifflin, 1980.

Loewen, Nancey. Jedzenie we Francji. Vero Beach: Publikacje Rourke, 1991.

Witryny internetowe

Francuskie jedzenie i kucharz. [Online] Dostępne http://www.ffcook.com (dostęp 24 lipca 2001).

Francuskie Centrum Informacyjne. [Online] Dostępne http://www.france.com (dostęp 24 lipca 2001).

Filmy

Uczta Babette'. Rated G. (1987) Akcja tego filmu rozgrywa się we Francji pod koniec XIX wieku. Podczas powstania francuska kucharka Babette zostaje zesłana do Danii, gdzie zostaje pokojówką i gotuje dla dwóch sióstr. Babette spędza lata przygotowując proste posiłki dla sióstr, aż pewnego dnia wygrywa francuską loterię. Babette wykorzystuje swoje wygrane, aby przygotować ekstrawagancki siedmiodaniowy francuski posiłek dla sióstr i dziesięciu innych członków społeczności. Film szczegółowo przedstawia wystawną ucztę, łącznie z przygotowaniem i konsumpcją potraw.


Obejrzyj wideo: historia mody